Βλέπετε το Gremlin της American Motors, του 1978.
Έχει σαλόνι, κινητήρα, τροχούς.
Θα ανταγωνιζόταν το Chevrolet Vega και το Ford Pinto,
που ήταν φρικτά αμάξια.
Και τα κατάφερε. Το Gremlin ήταν ακόμη πιο απαίσιο.
Η American Motors το παρουσίασε το 1970.
Γύρω στο 1978 είπαν "Εντάξει, φτάνει. Πολύ τράβηξε το αστείο".
Για έναν λόγο το έφερα εδώ.
Ήταν το πρώτο αμάξι του καλεσμένου μου, του Τζον Στιούαρτ.
Χαίρετε.
Να, αυτό μ' αρέσει στους κωμικούς.
- Ούτε στο τηλέφωνο δεν απαντούν νορμάλ. - Είναι φριχτό!
Τόσο ωραία μέρα, ξύπνησες νωρίς…
Πονάω φριχτά. Φριχτά και από νωρίς.
Αλλά δεν πειράζει. Τι καλύτερο από το να πάμε για καφέ;
Έχεις καιρό να πας πρώτο ραντεβού.
Τα λέμε σε λίγο.
ΔΕΥΤΕΡΑ 8 Π.Μ.
Πέρασε.
- Το σκυλάκι σου; - Ναι.
Του λείπει ένα πόδι.
Τι; Το πρωί ήταν εντάξει.
Δεν πρόλαβα να τον συναρμολογήσω.
- Κάθε πότε το λες αυτό; - Πρώτη φορά.
- Έλα. - Η πρώτη ήταν.
Κάθε πρωί αυτό κάνεις;
Ναι. Όσο πιο γρήγορα μπορώ.
Όχι για την απόλαυση. Μόνο για το αποτέλεσμα.
Το έχω ανάγκη. Σε ενέσιμη μορφή.
Κι ένεση στ' απαυτά μου θα το 'κανα!
Το καλαμάκι…
Πρωί πρωί; Είναι σαν…
Εδώ πίσω είναι πολύ κυριλέ. Κάθομαι εδώ.
ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΟΝ
- Πάντα; - Ναι.
Εδώ βλέπουμε τα κλιπ της ημέρας.
Το καλαμάκι είναι μάπα.
Λέω να το βγάλουμε, κι άμα γίνεις της π…, στ' α… μας.
Κάτι χάνεις, όμως.
Υπέροχο!
Το λογότυπο είναι ό,τι πιο ωραίο έχει.
Γι' αυτό μόνο το πήρα.
- Σοβαρά; - Ήταν κάπως καφετί.
Το 'χα μία μέρα το πολύ. Κάποιος το είδε, του άρεσε και το πήρε.
Οπότε, σαν ηλίθιος, έπιασα το ντεπόζιτο,
και το βούλωσα μ' ένα στουπί. Στην ουσία ήταν σαν φυτίλι.
- Σαν βόμβα μολότοφ; - Ακριβώς.
Αυτό το αμάξι το είχαν για χρόνια στο Νιου Τζέρσι σαν αντισυλληπτικό.
Το οδηγούσαν νεαροί, για να διασφαλίζεται ότι ποτέ των ποτών…
Αυτός είναι ο ήχος!
Ο ήχος της παρθενιάς.
Τον ακούς;
Σ' αυτήν την εκπομπή προσπαθώ να έχω αμάξια κάπως ωραία.
- Σαν το Gremlin; - Σαν "όχι το Gremlin".
Δεν μπορώ να το οδηγώ αυτό. Αδύνατον.
- Λες να πάρεις αυτό; - Ναι.
Αλλάζουμε δηλαδή;
Αυτό είναι το AMX,
στο διαμετρικά αντίθετο άκρο του φάσματος των μοντέλων της American Motors.
Διθέσιο με 315 άλογα και με σασμάν Χερστ.
Τώρα, μάλιστα!
Γιατί σήμερα,
η εκπομπή μας χαιρετίζει…
την εταιρεία American Motors.
- Αυτό εδώ… Αυτό είναι! - Αυτό!
- Κούκλα! - Τώρα πώς νιώθεις;
Έχει καρμπιρατέρ Χόλι.
- Είναι κούκλα! - Έχεις ξαναμπεί;
Όχι. Τότε δεν το συνειδητοποιούσα
ότι είχαν και καλά μοντέλα αυτές οι εταιρείες.
Νόμιζα ότι η AMC βασικά υπήρχε γι' αυτούς που είχαν ν' αγοράσουν μόνο μ…
Κοιτούσε την αγορά κι έλεγε,
"Δες πόσος κόσμος οδηγεί Peugeot κι ωραία, όμορφα αυτοκίνητα".
"Και οι άσχετοι άφραγκοι; Ορίστε αγοραστές!"
Ήταν πολύ εντυπωσιακό αυτό που πέτυχες.
Έγινες φίρμα, χωρίς να ζεις στο Λος Άντζελες.
Ερχόσουν περαστικός, με το δερμάτινό σου.
Ναι. Ωραίο μπουφάν.
- Ήταν ωραίο. - Ακόμα το 'χω.
Χανόμουνα. Δεν ήξερα τι έκανα.
- Προτιμώ το Cellar. - Στη Νέα Υόρκη;
Ναι. Μ' αρέσει που πας, κάνεις το νούμερό σου,
ανεβαίνεις, κι η Έστερ σού σερβίρει ωραίο χούμους.
Να σου πω ένα από τα καλύτερα γέλια
- που έχω ρίξει ποτέ; - Ναι.
Ήμουνα στο Αντικαρκινικό πριν από δύο χρόνια.
Άκου τι αστείο έγινε εκεί.
Στους καρκινοπαθείς.
Στους καρκινοπαθείς, στο Κέντρο Σλόαν.
Να δω έναν φίλο που πεθαίνει. Έχει έναν μήνα ζωής.
- Θεέ μου. Και το ξέρει; - Ναι.
Μου λέει "Απόψε τι κάνεις;"
Λέω "Θα κατέβω στο Cellar. Ετοιμάζω λίγο υλικό".
Δεν κατάπινε, οπότε είχε ένα κύπελο.
Κι όπως του λέω για το Cellar,
βήχει και βγάζει ένα φριχτό πράγμα.
Λέει "Συγγνώμη".
Λέω "Δεν πειράζει. Να μπω στο κλίμα του χούμους".
Τρελάθηκε στα γέλια. Και να 'ναι ετοιμοθάνατος!
Γι' αυτό σου λέω, από τα καλύτερα γέλια στη ζωή μου.
Γιατί εκείνη τη στιγμή, ήταν ευτυχισμένος.
Όταν πρωτοξεκίνησες,
πότε ένιωσες ότι μπορούσες να πετύχεις πολλά;
Πήρε πολύ καιρό.
Την εκπομπή την είχε στήσει άλλος, όχι εγώ.
Ήταν ένα εργοστάσιο που έβγαζε μαραφέτια,
κι εγώ πήγα και είπα ότι μπορεί να βγάζει τσιμούχες.
Και λένε "Τι τις θέλουμε;
Είναι πολύ ειδικό". Λέω "Όχι.
Με κανόνια κι ένα παιδί γκρεμίζει τα πάντα.
Ας το δούμε χειρουργικά. Να βρούμε τι ακριβώς κάνουμε".
Η προσπάθεια να επανεξοπλίσουμε αυτό το εργοστάσιο ήταν εξοντωτική.
Ξέρεις πώς άρχισαν οι αδερφοί Μαρξ;
- Όχι. - Ήταν τραγουδιστές.
Και γύριζαν όλη τη χώρα.
Κι ο πατέρας αρρώστησε θανάσιμα,
κι η μητέρα αναγκαστικά τους άφησε μόνους.
Κι όταν γύρισε, τρεις βδομάδες μετά,
είχαν βγει οι μαϊμούδες από το κλουβί, κι άντε να τις ξαναβάλεις μέσα.
- Είπαν… - Υπέροχο!
"Δεν κάνουμε λίγο χαβαλέ;"
- Αφού αυτό έκαναν ήδη. - Όσο περίμεναν να τραγουδήσουν.
Ναι. Στην αναμονή.
Πάμε σε κάποιο σπίτι τώρα;
- Έτσι είναι; - Ναι.
Πόσα χρόνια βγάζεις μ' αυτά τα παπούτσια;
Εγώ; Δύο.
Η γυναίκα μου λέει να κάνω τη μετάβαση.
- Τι φοράς, που δεν της αρέσει; - Τα πάντα.
Μπορεί να βρει άλλον.
Δηλαδή το πρόβλημα είναι και τα ρούχα σου και το περιεχόμενο.
Ναι.
Μιλούσα με κάποιον πρόσφατα,
που ένας γνωστός του ήταν σε στρατόπεδο.
Όλη η περιγραφή θύμιζε κατασκήνωση, πράγμα παράξενα ειρωνικό,
με όσα γίνονταν εκεί.
- Αν είχαν… - Αφού έχει κουκέτες, ε; Κουκέτες.
Άρα, υπό κάποιες έννοιες, μπορεί…
Μα ποιος συγκεντρώνεται εκεί μέσα; Έτσι δεν είναι;
- Εσύ μπορείς; - Όχι!
Άκου συγκέντρωση!
- Σίγουρα όλο περισπασμούς ήταν. - Ναι.
- Εδώ κοντά μεγάλωσες; - Πολύ κοντά.
- Σοβαρά; - Ναι.
Θα μεγάλωνες εδώ τα παιδιά σου;
Όχι, γι' αυτό σκίζομαι στη δουλειά.
Τι Gremlin ήταν αυτό τώρα; Το ίδιο με πριν;
Όχι. Εδώ γύρω ζουν σε άγρια κατάσταση.
Μύρισε.
- Σου μυρίζει Gremlin; - Ναι.
Μου θυμίζει πολλά.
Απίστευτα δύσκολο στην οδήγηση.
Λίγο να γλιστρούσε ο δρόμος, έκανε κωλιά.
Πόσες φορές δεν μπήκα σε ξένο γκαζόν!
ΠΑΣ ΚΑΛΑ;
ΣΙΔΗΡΙΚΑ
Οπότε έβαζα πίσω 25κιλα σακιά ασβέστη.
Στον χορό του σχολείου,
πήγα με το Gremlin να την πάρω.
Κι είχα μια γάτα, τον Τζινξ,
που πήγε στον κτηνίατρο την ίδια νύχτα.
Ωραίο σκηνικό εδώ.
Στάσου λίγο εκεί, τέλειο σκηνικό!
Γάτα, Gremlin, χορός γυμνασίου, σακιά με ασβέστη.
Τέσσερα βαρέλια γέλιο.
Νομίζω ξέρεις πού θα καταλήξω.
Δε με νοιάζει. Έχω ικανοποιηθεί ήδη. Μου αρκεί αυτό και μόνο.
Η γάτα, από τη φύση της,
αρέσκεται να πηγαίνει σε ουσίες σαν την άμμο για τις…
- Προσωπικές στιγμές της. - Έτσι.
Ένα 25κιλο σακί ασβέστη εκεί πίσω είναι ακατανίκητο.
Πώς χώθηκε μέσα στον σάκο;
Έχουν, στα χέρια τους, ανοιχτήρια σάκων.
Νύχια. Ό,τι θέλουν κάνουν.
Κοίτα τι θα σκέφτηκε.
"Πάμε ταξίδι, κι έφερε και τουαλέτα.
Τι καλός!"
ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΟ
Όπως πηγαίνω να την πάρω,
στα μισά μού 'ρχεται η μυρωδιά,
αμμωνία, ουρικό οξύ, τα πάντα.
Τα ούρα γάτας ίσως είναι η πιο φριχτή μυρωδιά,
πέρα από τη φυσική μυρωδιά του Gremlin.
Οπότε, όλο το αμάξι πια είναι σαν θάλαμος βασανιστηρίων,
όπου σε κάνουν να μιλήσεις.
Και να το κορίτσι!
Τα μάτια μου είναι κατακόκκινα.
Με είδαν οι δικοί της, κι είχα κάτι μάτια, σαν ματωμένα.
Να φοράω ένα τεράστιο μωβ παπιγιόν και πράσινο σακάκι βελουτέ,
να 'μαι ασορτί με το φόρεμά της.
Είμαστε σε φριχτή φάση.
Σοβαρά, σαν ατμόσφαιρα του Άρη ήταν. Δε ζούσες εκεί μέσα.
- Να μην πολυλογώ. - Εντάξει.
Πήγαμε, και τελικά γ… μ' έναν φίλο μου.
Αν βγεις από τέτοια εμπειρία, ο πρώτος που θα δεις μπροστά σου
θα σου φανεί Άδωνις.
Μόνο και μόνο επειδή δε βρομάει
"Gremlin με ούρα γάτας στον ασβέστη".
Ορίστε, λοιπόν.
- Ήρθαν οι εβραίοι. - Εντάξει.
Χαίρομαι που τελειώσαμε το θέμα "στρατόπεδα συγκέντρωσης"…
Ναι, καλύτερα.
Και δεν το 'χουμε τώρα.
Το "Τικ Τοκ"! Έχω φάει εκεί.
Πήγα μετά την κηδεία του παππού μου.
Πώς θες να ταφείς;
Δεν το 'χω σκεφτεί.
- Εσύ το σκέφτεσαι ήδη; - Η σκέψη δε μ' ενοχλεί.
Αλλά γιατί να το σκέφτεσαι;
Για πλάκα.
Εγώ θα 'θελα να σκορπίσουν την τέφρα μου στην παραλία.
Κι αν είναι καλοκαίρι;
Η παραλία θα 'χει κόσμο, φασαρία.
"Ε! Τι κάνεις εκεί;" "Σκορπίζω τον Τζέρι Σάινφελντ".
Δε θα πουν "Τι ωραία εκπομπή";
Τζέρι.
Τι; Όχι;
Για παραλία μιλάς.
- Θα πιείτε κάτι πρώτα; - Θα ήθελα έναν καφέ.
Φτιάχνετε καπουτσίνο με τα όλα του κι από πάνω κανέλα;
Δες εδώ τα ζώα μου.
Πόσων χρονών είναι;
Έντεκα κι οχτώ.
Το περίμενες ότι θα 'ναι τόσο ωραία φάση; Όχι, ε;
Γάμος κι οικογένεια μού ήταν τελείως ξένα, Τζον.
Σε στιλ "Ξέρεις κάτι;
Βρήκαμε ένα τέλειο μέρος στον Ποσειδώνα. Θέλουμε να 'ρθεις".
"ΟΚ, την ψιλοβαρέθηκα τη Γη. Ό,τι είχα να δω το είδα.
- Το δοκιμάζουμε". - Τρελό.
Και πας εκεί και λες "Θεέ μου! Και δεν το 'ξερα, τόσον καιρό;"
Έκαναν και διάφορα για τη Νιγηρία μαζί.
Δύσκολα να βγει ισάξιο.
- Πώς, δηλαδή; - Τον ηγέτη της Μπόκο Χαράμ,
η Αλ-Κάιντα δεν τον θέλει.
Οπότε το πάμε σε στιλ, "Πόσο τρελός θα είσαι,
πόσο κακός, αν ως κι η Αλ-Κάιντα λέει 'Αυτός εδώ δεν πάει καλά.
Εντάξει, ν' ανατινάζουμε κόσμο στον αέρα, αλλά όχι κι έτσι!'"
- Κάτι νέο κάθε βράδυ; - Όχι όπως στο σταντ απ.
Στο σταντ απ τα καινούρια είναι πολύ πιο πολύτιμα.
Λες "Επιβάλλεται".
Αν δεν είχαν να σηκωθούν τα παιδιά, τι ώρα θα ξυπνούσες;
Στις 7:30.
- Σου φαίνεται νωρίς; - Ναι.
Έγινες κωμικός. Ένας λόγος δεν ήταν
ότι ταίριαζε στον φυσικό σου ρυθμό;
Όχι.
- Κάποιες ώρες είναι καλύτερες. - Για σένα; Ποιες;
Το 11 με 12 το πρωί, τέλεια ώρα.
Έχεις ολοκληρώσει ό,τι είχες να κάνεις,
και τώρα κάθεσαι και περιμένεις να φας.
Και το μεσημεριανό φαγητό είναι το παν.
Ασφαλιστής είσαι;
Το ωραίο στη Νέα Υόρκη
είναι ότι όλοι οι πολιτισμοί συναντιούνται εδώ
κι η αλχημεία αυτή πλάθει κάτι πολύ ζωντανό και νέο.
Στην Ιορδανία ένα καλοκαίρι…
- Στο Αμμάν; - Ναι, εκεί.
Είναι πόλη, αλλά με πλήρη ομοιογένεια.
Σ' αυτό διαφέρει το Λος Άντζελες.
Είναι μονοδιάστατο. Του λείπουν τα μπάσα και τα πρίμα.
Είναι πολύ "στενό". Νιώθω σαν να είμαι στο Βέγκας.
- Όλοι στην ίδια συχνότητα. - Ναι.
Όχι, το Λος Άντζελες διαφέρει, γιατί
όταν μένεις ταπί, δε φεύγεις.
Για πες, σε 10 χρόνια από τώρα… πού θα 'σαι;
Βάζω 15 χρόνια… Ποιος θα ξανακάνει 30 χρόνια TV;
Εγώ δεν έχω όρεξη να ξαναλέω αστεία που τα 'χω εξαντλήσει.
Θα 'ναι καιρός να το αφήσω σε άλλον, να πω "Ώρα να πηγαίνω".
Αλλά όχι ότι δε θα μ' αρέσει ακόμα.
Όμως τελικά έχω καταλήξει μέσα μου:
"Όταν μου τελειώσει, θα το δεχτώ".
Αλλά δε μου έδωσες απάντηση σ' αυτό που ρώτησα…
Σε δέκα χρόνια;
Μου απαντάς ότι θα το αντιμετωπίσεις όταν προκύψει.
Αυτό κάνω πάντα. Εσύ τα σκέφτεσαι τα τόσο μελλοντικά;
Δε χρειάζεται. Εγώ ξόφλησα.
- Πού πάμε, στο Πέτκο; - Να δούμε κατοικίδια.
Ή να πάρουμε δωράκι στον σκύλο με τα τρία πόδια.
- Ευχαρίστως. - Μισό κόκαλο;
Βλέπεις άτομα που ξεκινήσατε μαζί;
Τον Τζορτζ Ουάλας. Και με τον Λένο μιλάμε συχνά.
Πώς τα πάει με τη σύνταξη;
Να η απάντηση.
Κάτι τέτοιο κάνει, νομίζω.
Όπως παλιά. Αυτοί είναι ο Λένο κι ο Λέτερμαν.
Κι οι δυο κυνηγάνε την ουρά τους. Να η οπτική απάντηση.
Και τα κουνάβια.
Αν το παιδί σου πάει κολέγιο και ζητά κουνάβι, την πίνει.
Γιατί;
Ή και χάμστερ ίσως.
Αν πίνεις πολύ, λες "Δεν το 'κανα πιο μεγάλο;
Γιατί δεν το 'κανα πιο μακρύ;"
Πουλιά. Τα λατρεύω.
Είχα οχτώ.
Το ένα το άφησα να βγει από το κλουβί. Άνοιξα το παράθυρο.
Πήρα άλλο.
Στη Μασαπίκουα
υπάρχουν άγρια, φονικά παπαγαλάκια, που εμφανίστηκαν όταν ήμασταν παιδιά.
Και λένε "Τι παίζει με τους σπόρους;"
Η ομάδα παραγωγής τα προβλέπει όλα!
Να ξέρεις, σε πολλές εκπομπές, πας να μπεις μέσα:
"Τάμι, πώς ανοίγει η πόρτα;" "Ρίχνεις ψιλά στο καλαθάκι".
"Καλαθάκι;" Τζον, δεν υπάρχουν πια αυτά!
- Το 'κοψαν; - Ναι.
Μ' άρεσε. Τα πετούσαμε για να μπούμε.
Είχε πλάκα, ε;
Το μόνο πρόβλημα ήταν, αν αστοχούσες,
η ματιά των γονιών σου, που σου το είχαν επιτρέψει
αρχικά…
Σε κοιτούσαν σε στιλ:
"Κατάλαβες τώρα γιατί δε σ' αφήνουμε να τα ρίχνεις από μακριά στο καλάθι;"
Τι είναι αυτοί εδώ;
- Φάλουν Γκονγκ; - Ναι.
Πολύ Γκάντι αυτή η μ… Ειρηνική, μη βίαιη διαμαρτυρία.
Μ' αρέσουν τα καπέλα τους.
Δε νομίζω ότι πολιτικά αυτό σκόπευαν να θυμάμαι από αυτούς.
Άσε πάλι την εικόνα του κοριτσιού των Λάκι Στράικ, να λέει:
"Κορίτσια, υπάρχει κι άλλος τρόπος. Μια άλλη μορφή προόδου.
Κλείστε το μάτι και βάλτε κραγιόν!"
Αυτά κάνει ο κωμικός.
Κοιτάζει μια εικόνα και, μπαμ, τη διαλύει.
Η Νιγηριανή ομάδα Μπόκο Χαράμ μόλις επέκρινε την Αλ-Κάιντα.
Μπορεί όταν βλέπουν χώρο με πολίτες
να τον ανατινάζουν, αλλά τώρα δηλώνουν…
"Συγκρατηθείτε λίγο".
Μία από τις σπάνιες φορές που ένας εβραίος λέει,
"Συμφωνώ με την Αλ-Κάιντα".
Υποτιτλισμός: Γιάννης Ανδρέου